Dempués d’unes cuantes selmanes ensin prender la televisión sorprendíme a mí mesma esta tarde viendo un documental de naturaleza salvaxe de Xapón. Al marxen del esotismu del reportaxe, y de la propia situación, llamóme l’atención sobre manera’l conocimientu de la sacavera más grande del mundu. Al paecer esi tipu de sacavera xaponesa, neto qu’un animal xurásicu, ye una de les especies más protexíes del país, detalle que nun dexa de llamar l’atención nuna nación sobradamente conocida pol so gustu por esquilmar mares propios y ayenos.

Nun se esactamente onde entamó’l mio gustu poles sacaveres. Tengo un recuerdu vagu de les que cazábemos nos branos nel Puertu Payares, nos regatos que llevaben al ríu Fabar. Teníen el rau especialmente llargu y el pelleyu ensin les manches marielles que-yos son característiques. Eses mesmes llámpares que tenía la qu’apaeció ente’l verde saláu de l’Atalaya hai tamién unos cuantos años.

Berto Peña, persona que sabe a esgaya d’etnografía, comentóme en cierta ocasión que les sacaveres taben venceyaes cola feminidá nes cultures d’Europa del Este. La so fegura allargada apaecía al paecer en bien de representaciones simbóliques asociaes cola fertilidá y la muyer. Muncho más banal qu’esta esplicación ye l’usu simbólicu que se da a la sacavera, y delles veces tamién a la llagartesa, nel ámbitu de la montaña y la escalada nel que, dalguna vez, tuve venceyada.

Seya como fuere ye la sacavera un animal que, en toles sos representaciones, sigue paeciéndome atractivu. Si nos queda dalgo del Totemismu qu’enunciara’l recientemente fallecíu Levi-Strauss, seguramente la sacavera sería esi animal. Seguramente.