Agora ye cuando bien siento que la pala, que traza la llinia no fondero’l valle, valtiara aquel tueru calcináu.

Agora que prende en mi l’entemecíu del aire col carbón que respiraba, y que siento nos pulmones la planta melicinal, l’árbol llamargosu, el vexetal antiguu agarráu a la tierra y veneráu pol mundu.

Agora que m’ocupa enteru esi calor de vieyo que posó nel mio cuerpu y lu fizo fueu y enantes carbón y abenayá árbol.

Acaso nun soi yo esi tueru qu’arrastra la pala. Acaso nun soi yo baillando xunta’l tiempu. Y dempués del home.

Dempués del home, nada.

De la recopilación “Una botella d’agua enllena de tierra vivo”